ຈາກຫໍ Eiffel ເຖິງອາຄານສູງ: ວິວັດທະນະການຂອງເຫຼັກໃນສະຖາປັດຕະຍະ

ກ່ອນທີ່ຈະມີເຫຼັກ, ການສ້າງສິລະປະຖືກຈຳກັດໂດຍໄມ້ ແລະ ຫີນ—ຈົນกระทັ່ງປະຕິວັດອຸດສາຫະກໍາໃນສະຕະວັດທີ 19 ໄດ້ເປີດເຜີຍ» ພັດທະນາການຂອງມັນ. ຕຶກໄອເຟີລ໌ໃນປີ 1889 ໄດ້ເຮັດໃຫ້ເຫຼັກເຂົ້າສູ່ສະພາບຄົນຮ້ອງເຮົາດ້ານໂຄງສ້າງ, ໂດຍຮູບແບບຂອງມັນທີ່ເປັນເສັ້ນຂົນຕາຂ່າຍ (lattice frame) ໄດ້ທ້າທາຍຄົນເຊົາເຊື່ອ ແລະ ເປີດເຜີຍຄວາມແຂງແຮງຜ່ານການອອກແບບ. ໃນຕົ້ນສະຕະວັດທີ 20, ໂຄງສ້າງເຫຼັກໄດ້ແທນທີ່ໂຄງສ້າງເຫຼັກກ້າ, ສ້າງລະບົບ “skeleton” ທີ່ເຮັດໃຫ້ການສ້າງຕຶກສູງເປັນໄປໄດ້. ໂຄງສ້າງເຫຼັກເຫຼົ່ານີ້, ທີ່ມີເສົາຕັ້ງ ແລະ ແຖບ I ນອນ, ຊ່ວຍຈັດຈໍານວນນ້ຳໜັກຢ່າງມີປະສິດທິພາບ, ເຮັດໃຫ້ບໍ່ຈຳເປັນຕ້ອງມີຜະໜັງຄັ້ງທີ່ໜາເພື່ອຮັບນ້ຳໜັກ. ສະຖານທີ່ສຳຄັນຕ່າງໆ ເຊັ່ນ: ຕຶກ Willis ໃນລອນດອນ (ໂຄງສ້າງຮູບສີ່ເຫຼີຍ) ແລະ 30 St Mary Axe (ໂຄງສ້າງ diagrid) ໄດ້ສະແດງໃຫ້ເຫັນເຖິງຄວາມຍືດຍຸ່ນໃນການອອກແບບດ້ວຍເຫຼັກ. ປັດຈຸບັນ, ເຫຼັກຄອບງໍາຕຶກສູງ, ຂົວ ແລະ ສະໜາມກິລາ—ການພັດທະນາຂອງມັນກໍຄືກັບຄວາມພະຍາຍາມຂອງມະນຸດໃນການສ້າງສິ່ງທີ່ສູງຂຶ້ນ, ຂ້າມໄລຍະທາງໄກຂຶ້ນ, ແລະ ສ້າງໂຄງສ້າງທີ່ເຄີຍຖືກເຫັນວ່າເປັນໄປບໍ່ໄດ້. ມໍລະດົກຂອງຕຶກໄອເຟີລ໌ຍັງດຳລົງຢູ່ໃນທຸກໆເສັ້ນແນວຕຶກທີ່ໃຊ້ໂຄງສ້າງເຫຼັກ.