သံမွန်ဖွဲ့စည်းမှု - အပူချိန်အလွန်မြင့်မှု သို့မဟုတ် အလွန်နေဦးသော ပတ်ဝန်းကျင်များတွင် စွမ်းဆောင်ရည်

သံမဏီဖွဲ့စည်းပုံ၏ အနေအထားတည်ငြိမ်မှုကို အပူခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာမှု ဖြစ်ပေါ်စေသည့် အကျိုးသက်ရောက်မှုများ

အပူခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာမှု အချိုးကွဲ: သံမဏီဖွဲ့စည်းပုံတွင် အရွယ်အစားပြောင်းလဲမှုကို အတိအကျတွက်ချက်ခြင်း

တည်ဆောက်မှု သံမဏိမှာ အပူဖောင်းပွမှု အချိုးအစားက ၁၆ ဒီဂရီ ဆဲလ်စီယပ် တစ်ဒဂရီမှာ ၁၀ ထပ်ဆောင်း ဆဲလ်စီယပ် ၁ ဒဂရီ ဆဲလ်စီယပ် ၁ ဒဂရီ ဆဲလ်စီယပ် ၁ ဒဂရီ ဆဲလ်စီယပ် ၁ ဒဂရီ လက်တွေ့မှာ ဒါရဲ့ အဓိပ္ပါယ်က ဘာလဲ။ ၅၀ မီတာရှည်တဲ့ အလင်းတန်းဟာ အပူချိန် ၅၀ ဒီဂရီ စင်တီဂရိတ် ပြောင်းလဲရင် ၁၂ မီလီမီတာလောက် ကျယ်လာမယ်၊ ဒါမှမဟုတ် ကျုံ့သွားမယ်။ ပုံမှန် အခြေအနေများတွင် အဲဒီလို ပြောင်းလဲမှုများကို ကြိုတင်ခန့်မှန်းနိုင်ပြီး ပြန်လည် ပြောင်းလဲနိုင်ပေမဲ့၊ တည်ဆောက်မှုများကို လွတ်လပ်စွာ မရွေ့ရှားနိုင်တဲ့အခါ ပြဿနာတွေ ပေါ်ပေါက်လာပါတယ်။ စနစ်ထဲက နေရာတစ်ခုမှာ လှုပ်ရှားမှု ကန့်သတ်ခံရတဲ့အခါ အပူပိုင်း ဖိအားတွေဟာ ချိတ်ဆက်မှု နေရာတွေမှာ စုစည်းလာပါတယ်။ ဒါက ကျော့ကွင်းတွေ၊ ချွတ်ယွင်းနေတဲ့ အဆစ်တွေ၊ ဒါမှမဟုတ် ထပ်တလဲလဲ ဖိစီးမှု စက်ဝန်းတွေကြောင့် အချိန်ကြာလာတာနဲ့အတူ ပေါ်လာတဲ့ အက်ကြောင်းတွေတောင် ပါဝင်တဲ့ ပြဿနာမျိုးစုံကို ဖြစ်စေနိုင်ပါတယ်။ ကောင်းမွန်တဲ့ ဒီဇိုင်း လုပ်ကိုင်မှုဆိုတာက စီမံကိန်းတစ်ခုခုရဲ့ အစကတည်းက ဒီတိုးချဲ့ရေး တွက်ချက်မှုတွေကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားခြင်းပါ။ အင်ဂျင်နီယာတွေဟာ ရာသီအလိုက် မိုးလေဝသ အခြေအနေတွေလို အရာတွေကို ထည့်တွက်ဖို့လိုတယ်၊ ဆောက်လုပ်မှုရဲ့ အစိတ်အပိုင်း အမျိုးမျိုးကို နေရောင်ခြည် ထိခိုက်မှု ဘယ်လောက်များ၊ လုပ်ငန်းစဉ်အတွင်းမှာ ထုတ်လွှတ်တဲ့ အပူချိန်တွေ အပြင်ပေါ့။ သင့်တော်သော နေရာချထားမှုသည် ပုံမှန်အားဖြင့် ဆောက်လုပ်ရေး တည်ကြည်မှုကို ထိခိုက်စေခြင်းမရှိဘဲ ထိန်းချုပ်ထားသော လှုပ်ရှားမှုကို ခွင့်ပြုသော ရွှေ့လျားနိုင်သော ထောက်ခံမှုတွေ၊ တိုးချဲ့နိုင်သော အဆစ်များ သို့မဟုတ် အခြားပျော့ပြောင်းနိုင်သော ချိတ်ဆက်မှု နည်းစနစ်များကို တပ်ဆင်ခြင်းဖြစ်သည်။ ဒီစဉ်းစားချက်တွေကို လျစ်လျူရှုခြင်းဟာ မကြာခဏတော့ ရေရှည်ပျက်စီးမှု အပြင်းအထန်ဖြစ်စေပြီး အထူးသဖြင့် ကျယ်ပြန့်တဲ့ အမိုးစနစ်တွေ၊ တံတားအကွာအဝေးတွေနဲ့ အဆောက်အအုံ မျက်နှာပြင်တွေလို ကြီးမားတဲ့ တည်ဆောက်မှုတွေမှာ သိသာစွာ ထင်ရှားပါတယ်။ အဲဒီမှာ လှုပ်ရှားမှုလေးတွေက ဆယ်စုနှစ်များစွာ သက်တမ်းသက်တမ်း

မော်စကိုမက်ထရို၏ နက်ရှိုင်းသောအဆင့်ရှိ စတေရှင်များမှ ချဲ့ထွင်မှု ဆက်စပ်မှု ဒီဇိုင်းသင်ခန်းစာများ

မော်စကိုမြို့ရှိ နက်ရှိုင်းသော အဆင့်မြင့် မက်ထရိုဘူတာများသည် သံမဏိဖြင့် အဓိကပြုလုပ်ထားသော မြေအောက်ဖွဲ့စည်းမှုများတွင် အပူခါးသော လှုပ်ရှားမှုများကို ကျွမ်းကျင်စွာ စီမံခန့်ခွဲနိုင်သည့် အကောင်းဆုံး နမူနာများဖြစ်သည်။ ဤဘူတာများသည် မြေမျက်နှာပြင်နှင့် မြေအောက်မှောင်ခုံများအကြား နှစ်စဥ် စင်းကားမှု ၃၀ ဒီဂရီစင်တီဂရိတ်ကျော်အထိ ရှိသော အပူခါးသော ခြားနားချက်များကို ကိုင်တွယ်ရသည်။ ဤအခြေအနေကို စီမံရန်အတွက် အင်ဂျင်နီယာများသည် ရေက်ဘာအောက်ခံများ၊ ရှုပ်ထွေးသော အစိတ်အပိုင်းများနှင့် ခုတ်နိုင်သော သံမဏိအစိတ်အပိုင်းများပါဝင်သော အထူးပေါ်လွဲမှု ဆက်စပ်မှုများကို ဒီဇိုင်းထုတ်ခဲ့ကြသည်။ ဤဆက်စပ်မှုများသည် ဖွဲ့စည်းမှုအား ဖွဲ့စည်းမှု၏ အနီးကပ်ရှိ အစိတ်အပိုင်းများပေါ်တွင် ဖိအားများ မွေးဖော်စေဘဲ ချဲ့ထွင်ခြင်း၊ လှည့်ခြင်းနှင့် အနည်းငယ် ရွေ့လျားခြင်းတို့ကို ခွင့်ပြုပေးသည်။ နှစ်များစွာ လုပ်ဆောင်ပြီးနောက် ဤဆက်စပ်မှုများသည် အပူခါးသော အခြေအနေများ ထပ်ခါထပ်ခါ ပြောင်းလဲသည့်အခါတွင်ပါ သံမဏိ အောက်ခံများနှင့် အထောက်အပံ့ဖောင်တော်များ၏ ဖော်ပ်ကြီးခြင်းကို တဖြည်းဖြည်း ကာကွယ်ပေးကြောင်း သေချာစေခဲ့သည်။ ဤနေရာတွင် အသုံးပြုသော နည်းလမ်းများသည် ISO 13822 နှင့် Eurocode 3 Part 1-10 ကဲ့သို့သော နိုင်ငံတကာ စံနှုန်းများတွင် ပါဝင်လာခဲ့ပြီး အပူခါးသော အခြေအနေများကို အချိန်ကြာမှုအတွင်း ရင်ဆိုင်ရသည့် သံမဏိဆက်စပ်မှုများအတွက် တည်ဆောက်မှုလုပ်ငန်းများကို လမ်းညွှန်ပေးသည်။

သံမဏီဖွဲ့စည်းပုံ၏ အားကောင်းမှုနှင့် တည်ငြိမ်မှုကို အပူချိန်မြင့်မှုကြောင့် ပျက်စီးခြင်း

သံမဏီဖွဲ့စည်းပုံများသည် စင်းလ်ဆီယူစ် ၄၀၀ ဒီဂရီအထက်တွင် တဖြည်းဖြည်းချင်း ပြောင်းလဲမှုများကို ဖော်ပေးပါသည်။ ထိုသို့သော ပြောင်းလဲမှုများသည် အားကောင်းမှု၊ မှုန်းမှုနှင့် ကြိုးစားမှုခံနိုင်ရည်ကို ပျက်စီးစေပါသည်။ အပူချိန်ကြောင့် ဖွဲ့စည်းပုံပေါ်တွင် ဖြစ်ပေါ်လာသော ပြောင်းလဲမှုများသည် အပူချိန်တိုးလာမှုကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော ပြောင်းလဲမှုများနှင့် ကွဲပါသည်။ အပူချိန်တိုးလာမှုကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော ပြောင်းလဲမှုများသည် အများအားဖြင့် ပြန်လည်ရရှိနိုင်သော ပြောင်းလဲမှုများဖြစ်ပါသည်။ သို့သော် အပူချိန်မြင့်မှုကြောင့် ဖွဲ့စည်းပုံ၏ အဏုဇီဝဖွဲ့စည်းပုံတွင် ဖြစ်ပေါ်လာသော ပြောင်းလဲမှုများသည် အပူချိန်မြင့်မှုကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော ပြောင်းလဲမှုများဖြစ်ပါသည်။ ထိုသို့သော ပြောင်းလဲမှုများသည် ဖွဲ့စည်းပုံ၏ အားကောင်းမှုကို အမြဲတမ်း လျော့နည်းစေပါသည်။ ထို့အပါအဝါ မီးလောင်ခြင်း သို့မဟုတ် လုပ်ငန်းစဉ်များ ပေါ်ပေါက်လာသော အခက်အခဲများအတွင်း ဖွဲ့စည်းပုံ၏ ပိုမိုမှုန်းမှုကို ဖော်ပေးပါသည်။

စင်းလ်ဆီယူစ် ၄၀၀ ဒီဂရီမှ ၆၀၀ ဒီဂရီအထိ အားကောင်းမှုဆုံးရှုံးမှု – ASTM A615 အချက်အလက်များနှင့် ဒီဇိုင်းဆိုင်ရာ အကျိုးသက်ရောက်မှုများ

ASTM A615 စံနှုန်းများအရ နှင့် NIST မှ မီးခံစွမ်းရည်ပေါ်တွင် ပြုလုပ်သော သုတေသနအရ အပူခါးမှု ၆၀၀ ဒီဂရီစက်လီယပ်စ်အထိ ရောက်သောအခါ အားဖော်မှုသံချေးများသည် ၎င်းတို့၏ ပုံမှန်အားဖော်မှုစွမ်းရည်၏ အတော်လေး တစ်ဝက်ခန်းသာ ထိန်းသိမ်းနိုင်ပါသည်။ အားဖော်မှုစွမ်းရည်သည် ၄၀၀ ဒီဂရီစက်လီယပ်စ်အထိ ရောက်သောအခါမှစ၍ သိသိသာသာ ကျဆင်းလာပါသည်။ ဤစွမ်းရည်ဆုံးရှုံးမှုသည် ရှင်းလင်းပြောင်းလွင့်မှု (straightforward) သို့မဟုတ် မှန်ကန်သော မျဉ်းဖြောင်း (linear) မှုမဟုတ်သောကြောင့် ဒီဇိုင်နာများသည် ၎င်းတို့၏ တွက်ချက်မှုများကို အကောင်အထည်ဖော်ရန် အထူးသုတ်သင်မှုများ (reduction coefficients) ဖြစ်သည့် EN 1993-1-2 တွင် ဖော်ပြထားသော k theta တန်ဖိုးကဲ့သို့သော အပူခါးမှုပေါ်တွင် မှီခိုသော အချက်များကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားရပါမည်။ အထူးအရေးကြီးသော တည်ဆောက်မှုများဖြစ်သည့် မီးဖိုများကို ထောက်ပံ့ပေးသော တည်ဆောက်မှုများ၊ မီးခိုးမှုန်းများကို အထောက်အပံ့ပေးသော တည်ဆောက်မှုများ သို့မဟုတ် ရောင်းဝယ်ရေးစက်ရုံများရှိ လမ်းလျှောက်လှုပ်ရှားရာနေရာများကို ဖော်မော်ပေးသော တည်ဆောက်မှုများအတွက် အသုံးပြုနိုင်သည့် နည်းလမ်းများစွာရှိပါသည်။ အင်ဂျင်နီယာများသည် အပူခါးမှုကို ကာကွယ်ရန် အသုံးပြုသည့် အထူးအရေးကြီးသော အလုပ်မှုနည်းလမ်းများ (passive methods) ဖြစ်သည့် အဖောင်းဖောင်းမှုအလွှာများ (intumescent coatings) ကို အသုံးပြုခြင်း သို့မဟုတ် သံချေးများကို ကွန်ကရစ်ဖြင့် အကွေးအမှုန်းခြင်း (encasing) စသည့် နည်းလမ်းများကို ရွေးချယ်နိုင်ပါသည်။ အသုံးပြုနိုင်သည့် အခြားနည်းလမ်းများတွင် အပူခါးမှုကို ထိန်းသိမ်းရန် အသုံးပြုသည့် အသုံးပြုမှုနည်းလမ်းများ (active cooling systems) လည်း ပါဝင်ပါသည်။ အချို့သော အင်ဂျင်နီယာများသည် အပူခါးမှု ၅၀၀ ဒီဂရီစက်လီယပ်စ်အထိ အနည်းငယ်ပိုမိုကောင်းမွန်သည့် စွမ်းရည်ကို ပေးနိုင်သည့် ASTM A572 Grade 50 ကဲ့သို့သော အရည်အသွေးပိုမိုကောင်းမွန်သော သံချေးများကို ရွေးချယ်နိုင်ပါသည်။

ခြောက်သွေ့မှု-ပျက်စီးမှု ရှုပ်ထွေးမှု ဆန်းစစ်ခြင်း - ဂัဖ် အီလ်ဖ် ရီဖိုင်နီရီ မီးဘေး (၂၀၁၉)

၂၀၁၉ ခုနှစ်က Gulf Oil Refinery မှာ ဖြစ်ခဲ့တဲ့ မီးလောင်မှုကြီးက ကုန်ကြမ်းတွေကို အပူချိန်ရှည်ခံတဲ့အခါ ရလဒ်အရည်အသွေးကိုသာ အခြေခံတဲ့ ဒီဇိုင်းတွေနဲ့ ပြဿနာတွေကို တကယ်ပဲ ဖော်ပြခဲ့တယ်။ အဲဒီထောက်ပံ့ရေးတိုင်တွေ ဖြစ်ပျက်ပုံကို လေ့လာကြည့်လိုက်တဲ့အခါ သံမဏိပညာရှင်တွေက အမာခံအမှတ် ၉၀ လောက်မှာ အပူချိန် ၅၅၀ ဒီဂရီ ဆဲလ်စီယပ်အထိ ရောက်လာတဲ့အခါ အစေ့အခြားတွေ စပြီး ကျဆင်းလာတာ တွေ့ရှိခဲ့တယ်။ အဲဒီနောက်မှာ အောက်ဆီဒေ့ရှင်းကနေ တဖြည်းဖြည်း ချောမွေ့လာပြီး နောက်ဆုံးမှာ အကာအကွယ်မရှိတဲ့ (သို့) တစ်နည်းနည်းနဲ့ ပျက်စီးသွားတဲ့ ဘောလ်ချ်ချိတ်တွေ ပြိုကွဲသွားတယ်။ ဒါကို အထူးစိတ်ဝင်စားစရာဖြစ်စေတာက အစဉ်အလာ တည်ငြိမ်တဲ့ ဆန်းစစ်မှု နည်းတွေက ဒီဆက်စပ်တုံ့ပြန်မှုကို ကြိုတင်ခန့်မှန်းတာ လုံးဝ လွတ်သွားတာပါ၊ အကြောင်းက အချိန်ကြာလာတာနဲ့အတူ စုစည်းနေတဲ့ မျိုးစိတ်တွေကို ထည့်မတွက်လို့ပါ။ ဒီတကယ်ဖြစ်ပျက်နေတဲ့ ကပ်ဘေးက ASME BPVC အပိုင်း II အပိုင်း D နဲ့အညီ creep ပုံစံထုတ်မှုဟာ ဘာကြောင့် အရေးပါတာ ရှင်းလင်းစေခဲ့တယ်။ ဒါကလည်း ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်ပေမဲ့ အရေးကြီးတဲ့ တစ်ခုခုကို ပြသတယ်။ တစ်ခါတစ်လေမှာ weld ပုံစံတွေ၊ အစပိုင်းမှာ ဘယ်လို တင်းကျပ်တဲ့ bolts တွေကို ချမှတ်ထား၊ အကာအကွယ်က တစ်လျှောက်လုံး မပျက်စီးပဲ ရှိ၊ မရှိဆိုတာတွေဟာ တည်ဆောက်မှု အစိတ်အပိုင်းတွေရဲ့ စုစုပေါင်းအရွယ်အစားထက် ပိုပြီး အပူချိန်မြင့်မှာ တည်ဆောက်မှု ဘယ်လောက်ထိ

သံမဏိဖွဲ့စည်းမှုတွင် အအေးခိုင်းစွမ်းရည်နှင့် ကြမ်းတမ်းသော ကွဲအက်မှုအန္တရာယ်

-40°C အောက်တွင် ခံနိုင်ရည်ရှိမှု ထိန်းသိမ်းခြင်း - EN 10025-4 အရ Charpy V-Notch အထောက်အထား

အပူချိန်ဟာ ဆဲလ်စီယပ် ၄၀ အောက် ကျသွားတဲ့အခါ ကာဗွန်သံမဏိအများစုဟာ အင်ဂျင်နီယာတွေ ခေါ်တဲ့ ဒူကက်တီးလ်ကနေ ချိုးလွယ်တဲ့ အပြောင်းအလဲကို ကြုံတွေ့ရပါတယ်။ ဆိုလိုတာက ၎င်းတို့ဟာ ပျက်စီးမသွားခင် စွမ်းအင်ကို စုပ်ယူနိုင်စွမ်း ဆုံးရှုံးပြီး လှုပ်ရှားမှု (သို့) ဖိအား မပေးတဲ့အခါတောင် အမြန် ပျံ့နှံ့တဲ့ ရုတ်တရက် အက်ကြောင်းတွေ ဖြစ်လာပါတယ်။ EN 10025-4 စံနှုန်းသည် သံမဏိသည် S355NL အဆင့် သံမဏိအတွက် အနုတ် ၄၀ တွင်လိုအပ်သော ဂျူးလ် ၂၇ နှင့်တူသော စွမ်းအင်စုပ်ယူမှုအနည်းဆုံးလိုအပ်ချက်များကို ပြည့်မီသည်မဟုတ်ကို စစ်ဆေးရန် Charpy V-notch နမူနာများကို အသုံးပြု၍ တိုက်ခိုက်မှု စမ်းသပ်မှုများပြုလုပ်ရန် ဒီစစ်ဆေးမှုတွေကြောင့် ပစ္စည်းတွေဟာ ပေါက်လွယ်တဲ့ အက်ကြောင်းတွေကြောင့် ရုတ်တရက် ပျက်စီးမှာ မဟုတ်တာကို သေချာစေပါတယ်။ သံမဏိထုတ်လုပ်သူများသည် နီယိုဘီယံနှင့် ဗန်ဒီယမ်ကဲ့သို့သော ဒြပ်စင်များကို အထူးလှည့်ပတ်နည်းပညာများနှင့် ပေါင်းစပ်၍ ကြေးနန်းဖွဲ့စည်းမှုကို တိုးတက်စေပြီး ခွဲထွက်မှု အက်ကွဲမှု အန္တရာယ်ကို လျှော့ချခြင်းဖြင့် ဤစွမ်းဆောင်ရည်အဆင့်များကို ရရှိကြသည်။ ဒီပစ္စည်းတွေကို အားကိုးတဲ့ လုပ်ငန်းတွေမှာ အရည်ပျော်တဲ့ သဘာဝဓာတ်ငွေ့ သိုလှောင်ရေး အဆောက်အအုံတွေ၊ အာတိတ်ဒေသက ပိုက်လိုင်းတွေ၊ cryogenic processing equipment တွေနဲ့ ဒုံးပျံလွှတ်တင်ရေး ပလက်ဖောင်းတွေ ပါဝင်ပါတယ်။ အဲဒီမှာ ထုတ်လုပ်မှု အမှားလေးတောင်မှ စနစ်တစ်ခုလုံး ပျက်စီးသွားစေပြီး သန်းချီတဲ့ ပြင်ဆင်မှုနဲ့

အမေးအဖြေများ

စီမံကုန်းကြောင်းသံချေး (structural steel) ၏ အပူခွဲခြမ်းမှု အချိုးသည် အဘယ်နည်း။

စီမံကုန်းကြောင်းသံချေး၏ အပူခွဲခြမ်းမှု အချိုးသည် စင်စင်ကြီး ဆီလီကွန် ၁၂ သန်းတွင် ၁ ဖြစ်ပြီး စင်စင်ကြီး ၅၀ မီတာရှည်သော သံချေးခေါင်မှုန်းသည် စင်စင်ကြီး ၅၀ ဒီဂရီစင်တီဂရိတ် အပူခွဲခြမ်းမှုဖြင့် မီလီမီတာ ၁၂ ခန့် ချဲ့ထွင်ခြင်း သို့မဟုတ် ကျုံ့ခြင်းကို ဖြစ်ပေါ်စေနိုင်သည်။

သံချေးဖွဲ့စည်းမှုများတွင် ခွဲခြမ်းမှု ဆက်စပ်မှုများ (expansion joints) သည် မည်သို့အလုပ်လုပ်သနည်း။

သံချေးဖွဲ့စည်းမှုများတွင် ခွဲခြမ်းမှု ဆက်စပ်မှုများသည် ရေကြောင်းပေါင်းစပ်မှုများ (rubber bearings)၊ ရှုပ်ထွေးသော အစိတ်အပိုင်းများ (moving parts) နှင့် ချေးမှုန်းမှုကို ကာကွယ်ပေးသော စတီလ်သံချေးများကို ထည့်သွင်းခြင်းဖြင့် ထိန်းချုပ်ထားသော ရှုပ်ထွေးမှုများကို ခွင့်ပြုပေးပြီး ဖိအားစုစုပေါင်းမှုကို ကာကွယ်ကာ ဖွဲ့စည်းမှု၏ အခြေခံအားကို ထိန်းသိမ်းပေးသည်။

မီးပူမှုများကို ထိတ်လန်းစေသော အပူခါးများတွင် သံချေးဖွဲ့စည်းမှုများသည် မည်သို့ဖြစ်ပေါ်လာသနည်း။

စင်စင်ကြီး ၄၀၀ ဒီဂရီစင်တီဂရိတ်အထက်တွင် သံချေးဖွဲ့စည်းမှုများသည် အလုပ်လုပ်နေသော အားခွဲခြမ်းမှု (yield strength)၊ မှုန်းမှု (stiffness) နှင့် အပူခွဲခြမ်းမှုကို ခံနိုင်ရည်ရှိမှု (creep resistance) တို့တွင် ပြောင်းလဲမှုများကို ဖြစ်ပေါ်စေပြီး ဝန်ကို ထောက်ပံ့နိုင်မှုကို လျော့နည်းစေကာ ပိုမိုမှုန်းမှုများကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။

သံချေးဖွဲ့စည်းမှုများသည် မီးပူမှုများကို မည်သို့ခံနိုင်ရည်ရှိသနည်း။

အရောင်တင်ခြင်း၊ ပိုမိုကောင်းမွန်သောအရည်အသွေးရှိသောသံမဏိအသုံးပြုခြင်း၊ သံမဏိကို ကွန်ကရစ်ဖြင့် အုပ်ထားခြင်း သို့မဟုတ် အာက်တစ်အအေးခြေစနစ်များ တပ်ဆင်ခြင်းကဲ့သို့သောနည်းလမ်းများသည် သံမဏိဖွဲ့စည်းမှုများကို အပူချိန်မြင့်မြင့်တွင် ခံနိုင်ရည်ရှိစေရန် ကူညီပေးနိုင်ပါသည်။

သံမဏိတွင် ပုံပေါ်လွယ်သောအခြေအနေမှ ကြမ်းတမ်းသောအခြေအနေသို့ ပြောင်းလဲခြင်းဆိုသည်မှာ အဘယ်နည်း။

စင်တီဂရိတ်အပူချိန် မှုန်းနှင့် အောက်ခြေ ၄၀ ဒီဂရီအထိ ကျော်လွန်သောအခါ ကာဗွန်သံမဏိများသည် ပုံပေါ်လွယ်သောအခြေအနေမှ ကြမ်းတမ်းသောအခြေအနေသို့ ပြောင်းလဲခြင်းကို ဖြတ်သန်းပြီး ကွဲအက်မှုဖြစ်ပါက စွမ်းအင်ကို စုပ်ယူနိုင်စွမ်းကို ဆုံးရှုံးကာ အရောင်းအဝယ်အမြန်နှုန်းဖြင့် ကွဲအက်မှုများ ဖြစ်ပေါ်လာရန် ဖြစ်နိုင်ပါသည်။